Bizim Babək, bizim Cavanşir, bizim Cavadxan… Bizim Etimad!

Əntiqə Rəşid

Hələ balaca vaxtımdan ədəbiyyat vurğunu idim. Nənəmin-babamın, lap elə qrup müəllimələrimin söylədiyi nağılları xüsusi bir aludəçiliklə dinləyərdim. O nağıllardakı ağ atlı, ağ çalmalı, ağ geyimli igidlər gözlərim qarşısında canlanar, bir neçə gün xəyalımdan çəkilməzdi. Bütün nağılların sonunda bir elin-obanın suyunu kəsən, onlardan badi-xərac istəyən, istəkləri yerinə yetirilməyəndə isə obalara basqın edib, günahsız insanlara işgəncələr verən bədheybət divləri məğlubiyyətə uğradan bu igidlər, necə deyərlər, “şad-xürrəm” ömür sürməyə başlayardılar.

Böyüdük. Biz böyüdükcə nağıl “təfəkkürümüz ”də böyüdü, ciddiləşdi. Cünki tarix kitabları bizə real qəhrəmanları, onların azadlıq amallarını, yadelli basqınçılara qarşı mübarizəsini diktə etməyə başladı. Ağ atlı, ağ çalmalı, ağ geyimli igidlər bu dəfə də Babək oldu, Cavanşir oldu, Cavadxan oldu…

Və illər keçdi …. o sınaq zamanı gəldi -1988 – 1994-cü il… Artıq nə dinləməyə, nə oxumağa hacət qalmışdı. O ağ atlı, ağ çalmalı, ağ geyimli igidlər elə bizim gözümüzün qarşısındaymış sən demə… Ağ atları , ağ çalmaları, ağ geyimləri olmasa da, ağı da, ağını da boylarına biçib, “div”lərin – dünyanın qarşısında tir-tir əsdiyi düşmənin üzərinə yeridilər, doğma torpağını müdafiəyə qalxdılar. Şanslılar şəhid oldu, şansı olmayanlar isə “divlərin” əlində oyuncağa çevrilmiş səhli-sumbatların qarşısında bilərəkdən çökdürüldü, fiziki- mənəvi zərbələrlə vuruldu: Gözləri önündə torpağı talandı, qız-gəlini əsir düşdü, körpələri parçalanıb itlərə atıldı, gənclərin başı kəsildi, tonqallarda yandırıldı, ağsaqqalı-ağbirçəyi qanına qəltan edildi. Şanssız, qolları bağlı igidlərə -döyüşdən yaralı dönmüş yaralılara yara üstündən yara vuruldu, yarımcan edildilər. Bu azmış kimi bir də zamanın gərdişi vardı, Bir də düşmən bir yana, “sapı özümüzdən olan baltalar”la əlbəyaxa olmaq, haqqı tapdanan Yaralı İgidlər uğrunda döyüşmək vardı.

Haqqı tapdananların isə bircə pənah yeri vardı, Boylarına çoxdan ağı-ağını biçmiş, ölümə çoxdan susamış 3 igidin qarşısında oturub dərdlərini dinlətmək, dərdinə çarə aramaq…

Etimad, Rey, Firudin… Yüzlərlə Yaralı İgidin dərdini qəlblərinə doldurub, bu dəfə də haqzıslığın üzərinə yeridilər. Haqsızlıqla çarpışdılar, bəzən “YURD”, bəzən XALQ, sözünün anlamını anlamaqdan çox uzaq olan manqurtlarla vuruşdular, bəzən qaranlıq dünyanın qaraüzlü, qaranlıqdan burnundan o yanı görməyən qaniçənlərlə pəncələşdilər, yaralı canlarına bir də belə yaralar vurdular. Nəhayət ki, köməksiz, taleyin ümidinə buraxılmış, əli hər yerdən üzülmüş yaralı igidlərin gözlərində ümid işığı yandırdılar. Bu 3 Yaralı İgid Yüzlərlə Yaralı İgidə ümid qapısı, çözüm ünvanı oldu. Yüzlərlə Yaralı İgid dərdlərinə şərik tapmışdılar, sevinirdilər…

Elə bu kiçik sevincin arasında göy guruldadı, şimşək caxdı, dünya qaranlığa büründü. Düşmənin öldürə bilmədiyi 3 igiddən biri – Etimad Haqsızlıqla müharibədə şəhid oldu. Ruhu göylərə çəkildi.

Yüzlərlə Yaralı İgid yaşarmış gözlərini onun nəşinə zilləmişdi. Sanki yalvarırdılar, sanki səssizcə hayqırırdılar: Nə olar, ölmə, qardaş, tərk etmə bizi…

Həmin an içimdən bir hiss keçdi, az qaldı səsimi başıma atım ucadan, səsim gəldiyincə bağıram: Rey, Firudin və Yüzlərlə Yaralı İgid… nə olar, çalışın sizdə ölməyin, nə olar ölməyin! Sizin ölümünüz dərd yükünüzü yüngülləşdirmir! Yalvarıram ölməyin!…

Facebook Comments