Dünya qəribə bir teatr səhnəsidir — və biz hamımız orada həm aktyor, həm də tamaşaçıyıq. Bu səhnədə ən uca səslə "mərhəmət" deyənlər, pərdəarxasında həmin mərhəməti duzlayıb-istiotlayanlardır. Şairin uşaqlar üçün qələmə aldığı misralar ilə süfrəsindəki təamlar arasındakı məsafə, insan təbiətinin ən qaranlıq təzadıdır.
İki Səhnə, Bir Həqiqət
Birinci kadr: Yeddiyaşlı uşaq əlində kitab, gözləri parıldayaraq kürsüdə dayanıb. Böyük həyəcanla misraları sıralayır: "Mənim quzum mələyir, ot yeyib su içir... Onu sevin, incitməyin!" Onun kiçik qəlbində quzu artıq oyun yoldaşına, toxunulmaz bir dosta çevrilib.
İkinci kadr: Cəmi bir neçə saat sonra isə şair və o uşaq eyni süfrə arxasındadırlar. Şair bayaqkı misraların müəllifi kimi deyil, bir ovçu iştahası ilə quzu ətindən hazırlanmış dolmanı çəngəlinə keçirir. Bayaq "mələyən" canlının buxarlanan ətri vicdanın səsini çoxdan boğub. Uşaq isə şeirdə sevdiyi "dostunu" şam yeməyində dadmağa alışdırılır. Poeziya məğlub olur, qastronomiya qalib gəlir.
Nəticə
Şairin uşağa verdiyi dərs ilə sərgilədiyi həyat tərzi arasındakı bu uçurum, bəşəriyyətin ən böyük dramıdır. Biz eyni canlının həm gözəlliyinə dastan yazan, həm də dadına tamah salan yeganə varlığıq.
Müəllif: Əbil Həsənov
