Al rəngli səhərtək ötən günlərim,
Atalı, analı, qayğısız anlar...
Uzaq üfüqlərdə uçardı ruhum,
Uşaqlıq anlarım - gözəl zamanlar.
Qayğısız yaşardım, gözümdə gülüş,
Nə çörək, nə də su dərdi çəkərdim.
Atamın, anamın çəkdiyi dərdi,
Sən demə, özümçün mən də əkərdim.
Qabaqda böyük bir həyatım vardı,
Dünya dağılsa da, vecə almazdım.
Anamın, atamın çəkdiyi dərdi,
Uşaq olduğum an mən anlamazdım.
Yetişdi ömrümün xəzan sarısı,
Aynada kölgəmə baxıb üşəndim.
Bir anlıq qəlbimin tutdu ağrısı:
"İlahi, görəsən, bu mən, o məndim?"
Baharlı yağışdan yağmura düşdüm,
Tozlu albom kimi heç açılmadım.
Gənclikdə şəfəqtək nur verən Zakir,
Qocalıq nuruyla heç saçılmadım.
Tökülən yarpaqtək seyrəldi saçım,
Üzümdə qırışlar şırıma döndü.
Bilmirəm nədəndir bu dərd, bu acım,
Payız yetişdikdə günəşim söndü.
Qalmışam qapıda paslı açartək,
Mən həmən mənəmmi, yoxsa deyiləm?
Bilmirəm cəftəmi kimlər çəkəcək,
Qərib kölgə kimi, mən də sönürəm.
Zakir İsmayıl
