UNUDULMUŞ NƏFƏS

UNUDULMUŞ NƏFƏS

Mən Tanrının unudulmuş nəfəsiyəm.

İnsan məni yazdı,

amma oxumadı.

Adımı daşlara həkk etdi,

daşları özü unutdu.

Səsimi küləyə verdi,

külək məni

heç bir qapıya çatdırmadı.

Mən onun içində doğuldum,

amma yaddaşında

yaşaya bilmədim.

O, məni göylərin

yeddi qatında axtardı -

mən isə

ürəyinin ən səssiz yerində

nəfəs alırdım.

Mənə Tanrı dedi,

sonra özündən qorxdu.

Mənə insan dedi,

sonra məni

öz əlləriylə

torpağa basdırdı.

Amma torpaq

məni öldürmədi.

Hər səhər

bir az mən doğuldum

ölmüş duaların içindən.

Hər gecə

bir az da mən öldüm

cavabsız qalan sualların altında.

Bəlkə də Tanrı

məni heç vaxt unutmayıb.

Bəlkə

unudulan Tanrı deyil -

insanın içində

bir vaxtlar eşitdiyi

o ilk nəfəsdir.

Mən hələ də buradayam...

Yazılmamış bir cümlənin

son sözündə,

deyilməmiş bir duanın

son nəfəsində,

insanın özünə baxmağa

cəsarət etmədiyi

o aynanın içində.

Sən

məni axtarma.

Bir anlıq sus.

Bəlkə eşidəcəksən -

içində

səndən əvvəl başlamış

bir nəfəsi.

Mənəm...

Ədalət QARABULUD.